فصل دوم قانون مربوط به مقررات امور پزشکی و دارویی و مواد خوردنی و آشامیدنی
آزمایشگاه تشخیص
ماده 6 – کسانی میتوانند متصدی آزمایشگاه تشخیص طبی برای یک یا چند رشته گردند که دکتر در پزشکی یا داروسازی یا دامپزشکی و یا علومشیمی و یا “بیولوژی” بوده به علاوه دارای گواهینامه دوره تکمیلی آزمایشگاهی از دانشکدههای پزشکی یا گواهینامه رسمی تخصصی در امورآزمایشگاهی از کشورهای خارجه که به تصدیق مراجع صلاحیتدار رسیده باشد.
تبصره 1 – کسانی که تا تاریخ تصویب این قانون طبق مدارک مسلم مدت پنج سال دارای آزمایشگاه تشخیص طبی بوده و یا مدت پنج سال ریاستیکی از آزمایشگاههای دولتی را داشته باشند که وزارت بهداری برای آن منظور کافی بداند به شرط داشتن یکی از دانشنامههای مذکور در ماده فوق بدونارائه گواهینامه تخصصی میتوانند درخواست پروانه تأسیس آزمایشگاه تشخیص طبی بنمایند و وزارت بهداری طبق مقررات پروانه به
نام آنها صادرخواهد کرد.
تبصره 2 – وزارت بهداری میتواند استثنائاً برای مدت هشت سال از تاریخ تصویب این قانون کسانی را که علاوه بر داشتن دانشنامه دکترای دررشته مذکور در این ماده که دارای گواهینامه کارآموزی از یکی از آزمایشگاههای رسمی وزارت بهداری و یا دانشکده پزشکی تهران باشند مشروط بر اینکه دوره کارآموزی مزبور از یک سال کمتر نباشد پس از آزمایشی که به موجب آییننامه مخصوص از آنها به عمل خواهد آمد طبق قانون استخدامپزشکان فقط برای تصدی امور آزمایشگاهی مؤسسات وزارت بهداری به کار بگمارد.
ماده 7 – دارندگان آزمایشگاه نمیتوانند غیر از رشتهای که پروانه برای آن صادر گردیده به انجام آزمایشهای دیگری مبادرت ورزند مگر این که برایرشتههای دیگر نیز تحصیل پروانه نموده باشند به هر حال یک نفر نمیتواند مسئولیت بیش از یک آزمایشگاه را عهدهدار باشد.
ماده 8 – دارندگان آزمایشگاهها نمیتوانند اقدام به خرید و فروش خون نموده و یا محصولاتی که عناصر اصلی آن از میکرب یا سرم یا خون استساخته و به فروش رسانند مگر با اجازه مخصوص وزارت بهداری.
ماده 9 – متخلفین از مواد 6 – 7 – 8 برای بار اول به پنج هزار تا پنجاه هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد و برای دفعه دوم علاوه برپرداخت جریمه نقدی مؤسسه مربوطه نیز تعطیل خواهد شد.
