طبق ماده واحده قانون مجازات خودداری از کمک به مصدومین و رفع مخاطرات جانی (مصوب 1354/3/5): 1.هرکس شخص یا اشخاصی را در معرض خطر جانی مشاهده کند و بتواند با اقدام فوری خود یا کمک طلبیدن از دیگران با اعلام فوری به مراجع یا مقامات صلاحیت دار، از وقوع خطر

مقصود از اعمال خلاف شئون پزشکی؛ مجموعه اعمالی است که به نحوی از انحاء به شئونات شغلی شاغلین حرفه های پزشکی، لطمه وارد ساخته و موجبات هتک حرمت جامعه پزشکی می گردد. بنابراین، پزشکان و پیراپزشکان باید در رفتار، کردار و گفتار خویش، نمونه خوبی برای سایر افراد جامعه باشد.

تفاوت “قصور پزشکی” و “تقصیر پزشکی”  در این است که در “تقصیر ” نوعی عمد نهفته است و اراده قبلی در آن دخالت دارد؛ اما در “قصور ” نوعی غفلت وجود دارد که از روی سهو اتفاق می‌افتد. تقصیر پزشکی ماما مصادیقی دارد که بی‌احتیاطی، بی‌مبالاتی، نبود مهارت و رعایت

بر اساس ماده 3 قانون مربوط به مقرر های امور دارویی و  پزشکی و مواد خوردنی و آشامیدنی مصوب سال 1334: «هر فردی با عدم داشتن پروانه رسمی پزشکی، داروسازی، دندانپزشکی به فنون مزبور اشتغال ورزد یا با عدم دریافت پروانه از وزارت بهداری اقدام به تاسیس یکی از موسسه های پزشکی مطرح